Het verhaal van de plaat

Het begon allemaal met een ontmoeting tussen Mathijn den Duijf en mij. En daar, bij die eerste afspraak klikte het al. Mathijn heeft een buitengewone visie en ik kreeg direct al het gevoel dat hier een mooie samenwerking was ontstaan.

Mathijn heeft een studio die volledig analoog is: Kytopia I. Uniek in Nederland, uniek in Europa. Het is voor zover bekend de enige studio die alleen met tapes werkt. Op een dag waren de tapes op. Mathijn en ik sprongen in de auto om nieuwe te gaan halen bij de fabriek. We reden het oude fabrieksterrein op. Het was er verlaten. Gras tussen de tegels duidde op verval, een schemerige entreehal, brede trappen. Behang uit de jaren zestig en lange, slecht verlichte gangen. En ineens zagen we de mensen werken aan het bruine spul waar de muziek op gaat. We kregen de tapes mee, tapes van toen. Heel speciaal.

Ik had vijftien titels klaar om op te nemen. Nummers waarbij de tekst belangrijk is. De muziek is ook heel belangrijk, die moet je meeslepen, want ik schrijf geen gedichten. Al mag een tekst wel dieper graven dan de twee dimensies van horizontaal en verticaal. Ik zoek liever in alles drie dimensies. Woorden zijn mijn leven. Stop nooit met verbeelding, het is alles wat er is. Woorden, goed gebruikt kunnen ze mij diep raken.

En natuurlijk onze gezamenlijke grote liefde: de muziek. Meerdimensionaal, veel sporen, geweldige muzikanten, fantasie en spelen, verrassing, mooooooi. De band was er klaar voor, we hebben met elkaar prachtige muziek gemaakt. Met hen werd alles echt mogelijk, slechts twee titels sneuvelden krakend onder het gewicht van de andere dertien.

Het album is gemaakt om steeds weer opnieuw te beluisteren. De nummers vertellen een verhaal. Dit zijn de titels:

*

‘Lange nachten in september’ heette eigenlijk ‘Lange nachten in Stavanger’. Het meisje in de bar dat ons hielp aan vers bier heb ik nooit kunnen vergeten. Een sterke verbeelding en slechte realiteitszin helpen mij altijd te verdwalen in gedachten. Niet altijd handig, maar ik heb vaak het gevoel dat we de helft van ons leven er zelf bij verzinnen. We overleven en het is vast ondragelijk de dingen te zien zoals ze zijn.

‘Rookgordijn’ gaat over aantrekking en afstoting. Ik heb altijd met veel intensiteit gerookt. Vanachter het rookgordijn dat ik optrek zie ik de dingen zoals ze mij voorkomen. Het nummer is begonnen met een Franstalig gedicht van mijn vriend Cedrick met de titel ‘Celui qui t’aime’. Frans is mooi, maar ik heb liever dat je me begrijpt.

‘Impression soleil levant’ is voor mij een belangrijk nummer. Hoewel ik veel schrijf paste er zelden een tekst beter bij me. Ik hou ervan.

‘Als ik jou zie’ gaat over de angst voor een afwijzing. Nu las ik laatst dat er op het werk ontzettend veel gedagdroomd wordt. De meeste gaan over reizen naar verre oorden, maar de allermeeste gaan over een relatie met een collega. Maar ja, je wil toch professioneel blijven. Je zegt dus niets aan niemand en je doet of het je niets schelen kan.

Over het lied ‘Aan mijn vriend in Amsterdam’ wil ik niet veel kwijt. De tekst raakt mij nog steeds en dat is bijzonder.

‘Meer dan een schaduw’ was een erg lief folkliedje. Ik stuurde het op naar de drummer om er een partij bij te maken. Hij ervaarde de tekst als onheilspellend en zette al zijn bekkens in. Het is een goed voorbeeld van hoe we onderweg zijn geweest op zoek naar een invulling van een compositie. De tekst gaat over een verlangen naar de oneindigheid. Staren in het donker. Iedereen die leeft zou het af en toe moeten doen. Het gaat ook over een verlangen naar geborgenheid. De troost van de ander. Er was een nacht waarop ik met zo’n zielsverwant gedronken heb. We zijn die nacht benaderd door een man die ons herkende als twee agenten van de ‘KGB van het universum’. Er klopte geen reet van wat hij zei, maar we dronken op het universum.

‘Ik doe mijn best’ gaat over de verbetenheid waarmee we door moeten gaan. Doorzetters en vastbijters, iedereen biedt wel eens zijn excuus aan. Want niet alles kan altijd een succes zijn.

‘Rijden door de nacht’ is mijn autorijlied. Ik las in een verhaal dat Antoine de Saint-Exupéry in zijn vliegtuig in de lucht alleen in de stilte ver weg van de wereld met haar boekhouders pas echt gelukkig was. Ik ben dat in mijn auto in de nacht als de weg goed verlaten is.
Dit nummer hebben we opgenomen op donderdag 6 oktober en toen ik thuiskwam hoorde ik dat Antonie Kamerling overleden was in de namiddag. Hij vond het leven een te grote teleurstelling om door te gaan. Wij allemaal hebben dat gevoel in meer of mindere mate. ‘Rijden door de nacht’ gaat over vluchten. Dat gevoel komt naar voor in de belangrijkste zinnen van dit lied: ‘ik volg de pijn, de pijn van levend zijn.’

De titelsong ‘Met haar is alles mogelijk’ is echt een blues met een tekst die zo plat is als de blues kan zijn. Maar tegelijkertijd zo diep en dubbel als de blues ook is. De zaken liggen niet zo simpel als ze eruitzien. Het risico van een schrijver die op zijn tekst ingaat is dat jij diezelfde weg gaat volgen. Dat is zonde, dus zeg ik niets meer.

Voor ‘De laatste zomervogels’ heb ik de zee opgenomen op een voor mij bijzondere plek. Ik word rustig van de zee. Water stroomt en neemt je gedachten mee.

‘Het zijn de keuzes die je maakt. Het zijn de keuzes die je maken’ De nummers die we hebben opgenomen zijn een verzameling van jaren schrijven. ‘De keuzes’ is geschreven aan het begin van deze eeuw. En ik voel erg mee met het meisje in het lied. Ik zie het leven als een ketting van momenten die je verzamelt. Ik zie het leven als een ketting van keuzes, die je ergens brengen en die je bepalen. Die uiteindelijk zo’n grote invloed op je hebben dat het zelfs je karakter bepaalt. Verbittering & verzuring liggen op de loer. Als kind heb je daar geen reet verstand van. Het is te hopen dat je er op tijd achterkomt.

‘Insomnie’ is mijn wens om een lief liedje te maken. Het is net als Rookgordijn gebaseerd op een Franstalig gedicht van Cedrick. De toevoeging in het refrein ‘Het allermooiste mooi’ heb ik erin gezet nadat mijn neefje van vier de tekst verkeerd had onthouden en begon te zingen. Zo schrijf je een liedje dus, bij toeval. Het nummer is uitgevoerd in wat ik noem het eilandgevoel of Amelandgevoel. Met een gitaartje en een tekst op de boot naar het eiland. Alles wat belangrijk is heb je bij je. De essentie. Terug naar de ‘allerpuurste puur’.

‘Hollandse reis’ heb ik al eens opgenomen samen met Marcel van der Schot op de accordeon. Toch had ik het verlangen deze song eens op te nemen met een groter arrangement. Met een band. ‘Here it is.’ Ik heb een couplet toegevoegd, omdat Brabant nog niet beschreven was. Echt alle provincies zitten er nu in verwerkt. Ik hoop dat iedereen dit lied nog eens helemaal meezingt.

Veel plezier.

BvR